Och, mam wrażenie, że dawno nie rozmawialiśmy o żadnej grze pana Sztefana. A w tym roku wypuścił je aż dwie. Na pierwszy ogień idzie ta, która doczekała się polskiego wydania. Bez zbędnych wstępów, zapraszamy do słuchania.
Przekonanie, że gra musi być fajna, ale wcale nie musi być ładna powoli przestaje już dominować na rynku. I słusznie, bo dopieszczone rzeczy są fajne. Dziś jednak postanowiliśmy pochylić się nad tymi brzydkimi kaczątkami i zadać pytanie: w jakie gry chcemy grać, ale nieszczególnie mamy ochotę na nie patrzeć? Zapraszamy do słuchania.
To jaką sałatkę upichcił nam tym razem wujek Feld? Niby klimat arturiańskich legend ma się tam gdzieś w pudełku unosić, to my i tak dobrze wiemy, że chodzi tu o rzucanie kostkami i tabelkę excella. Nic to! Postanowiliśmy rzucić się w wir abstrakcyjnego zbierania kostek i żetonów aby podzielić się teraz swoimi wrażeniami. Zapraszamy do słuchania.
No to mamy mały jubileusz, za nami okrągłe 200 numerowanych odcinków Gradania i cztery lata na ZnadPlanszy. Ależ ten czas leci. Nie ma co się jednak rozczulać, na to czas przyjdzie za tydzień w specjalnym odcinku Q&A, który mamy już nagrany i czekający na publikację. Na dzień dzisiejszy zapraszamy więc standardowo do posłuchania recenzji następnej gry pana Felda.
Osoby śledzące nasz profil na Facebooku od dłuższego czasu wiedzą już, że ostatnią grę Stefana Felda katujemy dosyć mocno. Na tyle mocno, że w końcu poczuliśmy się pewnie, żeby kilka słów na jej temat z siebie wyrzucić. Co z tego wyszło? Bez zbędnych formalności, z lekką dozą nagabywania, zapraszamy do słuchania. 😉
Zbiórka na polskie wydanie Trajana wystartowała niedawno na wspieram.to więc postanowiliśmy pójść za ciosem i powiedzieć kilka słów o tym znanym i uznanym tytule. Tak więc bez zbędnych formalności, zapraszamy do słuchania.
Tak jak zapowiadaliśmy przy okazji recenzji karcianej wersji Broom Service, tak samo karciana wersja Zamków Burgundii musiała się u nas pojawić. Bez zbędnych formalności: zapraszamy do oglądania.
Stefan Feld w Gradaniu po raz kolejny. Tym razem biegać będziemy po podwodnej stacji badawczej, a przynajmniej taki motyw gry chce nam wmówić ilustracja na pudełku. Ile w nowej grze Pana Sztefana klimatu a ile abstrakcyjnej mechaniki i zbierania drobnych punktów w każdy możliwy sposób? Wystarczy kliknąć i posłuchać żeby się przekonać.
W dzisiejszym odcinku po raz kolejny ścieramy się z grą Stefana Felda. Teoretycznie o mieście, budynkach, pracownikach i kanałach. W rzeczywistości, jak to u Pana Sztefana bywa, o abstrakcyjnym przemienianiu akcji w punkty zwycięstwa. Jak się bawiliśmy tasując talię 165 różnych kart? Zapraszamy do posłuchania.
Felda można lubić, można nie lubić, trzeba jednak przyznać, że osobiście poznało go niewielu polskich graczy. Co innego z jego grami – od pewnego czasu Feld jest na chrupiącym topie zainteresowania planszówkowiczów