W związku z tym, że Windziarz robi w Rebelu mieliśmy o Rebelu nie rozmawiać. Ale ciągnie wilka do lasu, szczególnie po rozegraniu kilku bardzo udanych partyjek w więcej niż jedną grę. Mamy więc nowy kompromis. Zapraszamy do słuchania.
Czasami bywa tak, że bierzemy sobie do odcinka dwie gry, których absolutnie nic nie łączy. Czasami dopisuję do tego humorystyczny wspólny mianownik na wyrost. A czasami czuję się bezsilny i tak jst właśnie dzisiaj. Zapraszamy do słuchania.
W dzisiejszym odcinku Ciuniek myśląc „Audrey Hepburn śpiewająca Moon River” wspomina o Cher grającej we „Wpływie księżyca”. Bo Cher też śpiewa, a Księżyc w sumie jest ten sam. Szkolny błąd. Czy jedyny w tym nagraniu? Trzeba kliknąć i sprawdzić. Zapraszamy do słuchania.
Lubimy układanki. A ta wzięła nas z zaskoczenia, chwyciła za serce i nie chce puścić. Nie będzie zasłony dymnej wokół naszej oceny. Czekamy na polskie wydanie. Zapraszamy do słuchania.
Układanki są fajne. Kreatywne polskie wersje nudnych tytułów gier planszowych również. Czego chcieć więcej? Doskonałości? Zakładamy okulary zblazowania i gramy. Zapraszamy do słuchania.
To jak to w końcu jest? Da się w Dorfromantik przegrać? Jest jakiś cel, dla którego się gra? Czy to luźna giereczka, czy jednak jest jakieś łamigłówkowanie w tym pudełku? Dziwne to wszystko, ale staramy się zgłębić temat. Zapraszamy do słuchania.
Reiner Knizia kontratakuje i robi to, co potrafi najlepiej: wchodzi po raz trzeci do tej samej rzeki. Znowu będziemy układać i znowu będziemy naklejać, ale tym razem operujemy sześciokątami. Kwadraty są passe, mamy w końcu 2024. rok. Zapraszamy do słuchania.
Dzisiaj będziemy rozmawiać o niemal słownikowej definicji wyrażenia „co się odwlecze, to nie uciecze”. Dawno już graliśmy w poszukiwanie zwierzęcia X, dawno. Tak dawno, że nawet jeszcze nie wiedzieliśmy, że będziemy kiedyś szukać planety. A teraz Kryptyda jest już po polsku! Zapraszamy do słuchania.
Bo czasami bywa tak, że gra nie pyka. Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że miało być dobrze. Każda przesłanka sugeruje, że ten typ gry w takim wykonaniu to coś dla nas (a przynajmniej dla mnie, piszącego te słowa). A potem następuje zderzenie z rzeczywistością. Zapraszamy do słuchania.
A co by było, gdyby gra była wykreślanką, ale tylko duchem? Bo w pudełku są drewniane kosteczki i domeczki, ale koniec końców odkrywamy kartę, wykreślamy/układamy. A wiecie czego w tym pudełku nie ma? Interakcji między graczami. Czy to brzmi jak najbardziej pozytywne zaskoczenie ostatniego roku? Zapraszamy do słuchania.